عروس در رخت عروسان،
رخ پوشان از اغیار،
کرشمه کنان در مقابل یار،
در حُلّه ای از زیبایی و جمال و کمال و وقار،
دل از دلداده ای می برد که لیاقت همنشینی با او را در آن بزم یافته است.
حضرت قرآن بسان عروسی بس زیبا و دل آراست که فقط بر آنانی
رخ می نماید و تنها دلستان کسانی می شود
که دلشان از اغیار و عروسکان هرزه دنیای دنی خالی شده باشد.
دل بر این پیرزن عشوه گر دهر مبند
کاین عروسیست که در عقد بسی دامادست
عروس حضرت قرآن آنگه نقاب از چهره ملکوتی خود برمی دارد که دل، از غوغای هرزه پرستی مجرد شده باشد.
اگر خواهی که جمال دلربای این عروس بی مثال را باچشم جان ببینی باید که:
آئينه شو جمال پري طلعتان طلب
جاروب کن خانه و پس ميهمان طلب
ما خواهیم که با استعانت از حضرت قرآن آفرین،
لحظه هایی زیبا و شورآفرین،
با شما در کنار این عروس ملکوت داشته باشیم
و از شهد شکرینش بچشیم تا
جان جانمان سرمست از باده صهبای لب گلگون وی شود.
پس اگر با مایی ...
بسم رب القرآن